A precariedade, o medo, o traballar sen contrato, o recorte de dereitos, a falta de futuro dos mozos (o desemprego neste segmento da poboación é un dos maiores do mundo), a emigración constitúen o pan noso de cada día, pero os sindicatos seguen sen convocar aos traballadores e parados para enfrontar ao goberno e ao réxime como ocorre en Portugal ou Grecia. Son só os sectores en conflito os que se moven, pero non existe un plan xeral de denuncia, de enfrontamento ao sistema nas rúas e os centros de traballo. En efecto, pasan os días, as semanas e todo parece indicar que CC.OO e UGT están esperando o cambio de goberno o próximo 20 de novembro para comezar a reivindicar (no caso de que isto ocorra).
 
Din os seus liberados que o ocorrido o pasado 29 de setembro do 2010, cando se convocou a folga xeral tras a contrarreforma laboral, a redución salarial no sector público e a conxelación das pensións, foi un parto demasiado difícil para as centrais. Serviulles para constatar o grao de desmobilización e descrédito de ambos os sindicatos e deixou aos seus cadros e militantes moi tocados. Ao momento que si se lle menciona a posibilidade doutra folga xeral (razóns sobran) foxen como da peste tras a última experiencia. Como máximo recoñecen que cando goberne o PP e faga os seus correspondentes recortes (incluído a de centos de liberados) poderá axitarse un pouco e a ver que ocorre logo. O diñeiro que reciben a conta dos Orzamentos Xerais do Estado para manter ás dúas organizacións, negan que teña que ver co compromiso de manter a “paz social”. Pero na opinión dos traballadores gaña a idea contraria.
 
O actual ministro de Traballo, Valeriano Gómez, foi un alto cargo de UGT, antigos secretarios xerais de CC.OO como Antonio Gutiérrez é deputado polo PSOE e José María Fidalgo coquetea co PP. Son máis que probas de que os traballadores non poden esperar moito do sindicalismo maioritario. Non aparecen porque non cren que o seu labor sexa erosionar ao capitalismo, son diques de contención do descontento social, non teñen á loita de clases no seu ideario. Haberá que pasar por encima deles porque o de cambialas por dentro é notoriamente imposible.