Como mostra esta páxina onde se sinalan as estratosféricas ganancias que, de xeito impúdico, eses mesmos ladróns se outorgan a si mesmos. Despois da dilapidación o rescate correspóndelles aos de sempre ás clases populares e aos máis desfavorecidos.
 
A intervención do Banco de España parece que foi determinante na decisión de José Luís Méndez, exdirector xeral de Caixa Galicia, de renunciar a cobrar a blindaxe que lle correspondía por abandonar a caixa cinco anos antes do que legalmente podería corresponder. O regulador do sector financeiro suxeriu a Méndez que desistise da súa intención de cobrar máis de 11 millóns de euros por esa blindaxe e apoiou o seu consello na delicada situación económica que estaba atravesando a entidade de aforro que dirixía. Finalmente, o propio Méndez desvelou o día que fixo pública a súa marcha ante o consello a súa decisión "voluntaria" de non percibir esa cantidade millonaria, que en realidade se dispararía ata os case 18 millóns de euros brutos.
 
En todo caso, o ex máximo dirixente de Caixa Galicia si recibiu outros 11 millóns correspondentes a un plan de pensións subscrito coa entidade e a un seguro e case outros tres en concepto de liquidación. En realidade, a indemnización a José Luís Méndez superaría os vinte millóns de euros, unha cifra que pasaría o percibido por José Luís Pego, Javier García de Paredes, Óscar García Estrada e Gregorio Gorriarán. Polo menos outros cinco responsables de Novacaixa -entre eles Juan Dapena e Xullo Rivera, ex de Caixa Galicia- abandonaron a entidade, sen que ata o momento coñézanse as súas percepcións. A posición de NCG é que "non entra" nestes detalles.
 
O escándalo xurdido tras a compensación económica recibida polos exdirectivos de Novacaixagalicia tiña unha incógnita: o diñeiro percibido polo máximo dirixente de Caixa Galicia. Ata agora a versión oficial limitábase a informar de que Méndez, de 66 anos, renunciara de forma "voluntaria" á compensación por abandonar a caixa cinco anos do que lle podería corresponder por lei. Con todo, segundo O Confidencial, a realidade é que esa renuncia fora propiciada polo organismo supervisor que non aprobaba outorgar un premio millonario ao directivo dunha caixa nunha delicada situación económica, ata o punto de que estaba abocada -como así foi nun primeiro momento- a solicitar máis de 1.100 millóns do Fondo de Reestruturación para fortalecer o seu capital.
 
A posición do Banco de España sobre a xestión na última etapa de Caixa Galicia foi moi crítica, ata o punto de que Miguel Anxo Fernández Ordóñez, responsable do organismo supervisor, impuxo a Xullo Fernández Gayoso, presidente de Caixanova, e José Luís Pego, director xeral, como as persoas que debían pilotar o proceso de fusión das caixas galegas impulsada pola Xunta de Alberto Núñez Feijóo e que acabou coa práctica desaparición das caixas.
 
Naquel proceso, José Luís Méndez quedou relegado, e por parte de Caixa Galicia participaron Mauro Varela, presidente da caixa e Javier García de Paredes, director xeneral adxunto. Esa exclusión de Méndez -que se traduciría na súa ausencia nos novos órganos de goberno de Novacaixagalicia- foi a que, finalmente,lle  levou a abandonar a entidade tras 29 anos na mesma.
 
A pesar da súa marcha, en xullo de 2010, Méndez mantense como presidente da Fundación Caixa Galicia, un cargo que lle permite gozar de despacho, coche, chofer e seguridade privada. Ademais, mantén como presidente de Aforro Corporación e ocupa o posto de conselleiro en polo menos outras cinco sociedades: Caser, Sacyr, Tecnocom, Terras Gauda, Reganosa. En todas elas, onde recibe as remuneracións correspondentes, a súa presenza xustifícase en representación de Novacaixagalicia.
 
Todos estes mangantes que deixaron as caixas de aforro galegas exhaustas deberían estar no cárcere onde, paradoxicamente, están traballadores do nosos sindicato sen que, de momento, saibamos os cargos contra eles.