Novembro de 2011
 
 

07/11/2011

   CUTUDC / Novidades

  ACTUALIDADE
 

Chámanlle democracia e é unha ditadura

Os medios de comunicación afirman que o anuncio de que o goberno grego podería convocar un referendo para decidir se Grecia aproba o segundo plan de “axuda” fixo caer as bolsas e que constitúe unha ameaza para a estabilidade da economía europea. O primeiro que sorprende é que se lle teña medo a que o pobo decida se quere ou non unha “axuda” cando se atopa nunha situación tan difícil.

 

  • Noticias relacionadas

Non será que os medios saben perfectamente que en realidade non se trata de axudar senón de dar unha volta máis á soga que os poderes financeiros puxeron no pescozo do pobo para salvar, un pouco máis e de novo, aos bancos acredores de Grecia a costa do sacrificio da poboación? Seica ía ter problemas o pobo grego para recibir axudas se de verdade fóseno? E por que temen que se produza esta expresión de democracia se sabemos perfectamente que as economías van mellor canta máis democracia haxa? Non din que o que buscan é melloralas?
 
A verdade é que esta reacción dos medios mostra unha vez máis o medo atroz á vontade popular que teñen os chamados mercados, os grandes financeiros, os bancos, as grandes corporacións e a clase política corrupta que renunciou ao seu poder representativo para axudarlles a manter os seus privilexios. Teñen medo á decisión do pobo porque son incompatibles coa democracia ata por moi débil e tamizada que esta sexa. Non queren deixar que o pobo pronúnciese porque teñen a seguridade de que o que fan é o contrario do que quere a xente.
 
En España, por exemplo, as enquisas mostran que a inmensa maioría da sociedade non quere que se siga dando diñeiro público aos bancos e, con todo, os líderes políticos - díxoo recentemente Rajoy- afirman continuamente que iso é imprescindible. A súa vergoñosa servidume aos poderes financeiros lévalles a presentar como ineludible o que só é necesario para os bancos e as grandes empresas que destrúen emprego, a outras medianas e pequenas empresas e riqueza produtiva. O rexeitamento continuado a que a cidadanía exprese claramente as súas preferencias e a imposibilidade de que esta decida o que se fai ou non coa economía significan nin máis nin menos que vivimos nunha ditadura. Así de simple e así de sinxelo.
 
Onde está a democracia se non podemos facer que os asuntos económicos, que á fin e ao cabo son os que nos proporcionan benestar e satisfacción persoal, resólvanse segundo a vontade da maioría? Como se pode dicir que hai democracia se os gobernos non gobernan para o pobo senón que son gobernados polas finanzas contra o pobo, como estamos vendo día a día?
 
A continua imposición de políticas por parte de ?os mercados?, o feito evidente de que os gobernos representativos se pregan ás súas preferencias e ditados, a continua aceptación da vontade dos financeiros e banqueiros grazas ao poder político, económico e mediático que acumularon á marxe das institucións democráticas mostra inequivocamente que vivimos baixo unha auténtica ditadura. Hai que dicilo claramente.
 
Unha democracia que se desvanece cando se trata de gobernar o diñeiro e a economía non é unha democracia de verdade. Chámano democracia pero é unha ditadura. E non temos por que aceptar pasivamente todo isto que está pasando. Cando un pobo está sometido a un poder ditatorial ten todo o dereito a rebelarse e a tratar de destruílo. É máis, eu creo que o indigno é non intentar acabar con el.

 

 

 

 

 

CUT da UDC . SEMPRE DO LADO DAS TRABALLADORAS E TRABALLADORES

cutudc.com, 2009. Publicado baixo licencia Creative Commons DHTML Menu By Milonic JavaScript