A crise e o novo fascismo económico
A crise mundial dos mercados financeiros tivo como consecuencia o rescate destes por moitos países. Despois, eses mercados, cunhas axencias de rating coas súas cualificacións interesadas? sobre a débeda ditan (non os elixiu ninguén) aos países o que teñen que facer. Estas medidas consisten en recortes do Estado do benestar, co prexuízo que ten isto para os máis débiles. Nada de asumir a súa culpa na crise e, o que é peor, sen que coas súas receitas atállena. É unha especie de fascismo que xa non é político, senón financeiro. E todo iso tendo un exemplo histórico para saír da crise no New Deal de Roosevelt, que consistía fundamentalmente en máis Estado.
Pero todo isto ten uns responsables políticos, aqueles partidos que dicían que había que darlles liberdade total aos mercados financeiros, que este mercado regulábase só, e que os exemplos a imitar eran Margaret Thatcher e Ronald Reagan. Neoliberalismo total. E agora, algúns deses mesmos partidos non paran de cultivar votos amparándose en que agora non gobernan.
Non teño moi claro a quen vou votar nas próximas eleccións, pero si a quen non vou votar. E tampouco vou votar en branco ou nulo, consciente de que, co sistema electoral que temos, iso favorece aos partidos que máis votos sacan.

Que é iso de afundir o euro, segundo algúns
Segundo grandes titulares dalgúns medios de comunicación, o que afunde o euro non é a especulación inmobiliaria, nin as hipotecas lixo, nin os rescates multimillonarios dos bancos, nin os fallos e corrupción dos políticos, senón que o pobo poida pronunciarse democraticamente sobre quen se confabularono para levarlo á ruína. Iso, denunciaron tras o anuncio de Papandreu, sería un “enorme erro do sistema” en Grecia. Aquí, no noso estado, todo segue tamén atado e ben atado, e cambian desde arriba ata a nosa Constitución excluíndo aos cidadáns, que non puidemos pronunciarnos nun referendo.

O medo á democracia
É insólito, pero en pleno século XXI un referendo crea pánico. Os deuses mercados irrítanse e a prima de risco sobe, as bolsas caen, debilítase o euro… Mentres, Obama pide á alemá Merkel e ao francés Sarkozy que poñan orde e acepten sen rechistar os deberes impostos por institucións tan democráticas como o FMI ou o BCE. E todo porque ao primeiro ministro grego ocorréuselle a imprudente idea de consultar aos afectados, é dicir, ao seu pobo. Todo parece indicar que un soberano obediente é aquel que acepta os designios dos deuses mercados, consénteos, deféndeos e ata os inclúe na súa Constitución, caso español, sen consultar aos seus cidadáns. O caso islandés foi raro: preguntaron ao pobo e este díxolle non ao deus. Talvez a democracia poida imporse aos mercados, pero se non a usamos, nunca o saberemos. Os gregos, pioneiros en sistemas políticos, deben tomar as súas propias decisións.