A dirixente da Confech sostivo que as demandas estudantís non xurdiron de xeito espontáneo, senón que obedecen a "un proceso longo baseado nunha análise profunda do que sucede en Chile, da inxustiza,", e asegurou que agora hai que mirar en fronte e construír unha alternativa para o país". Tamén manifestou o seu desexo de "proxectar politicamente este movemento, porque por primeira vez, unha demanda sectorial pasou a ser un movemento social que inclúe a moitos sectores,".
 
25 outubro 2011 - Despois de preto de seis meses de protestas, o movemento estudantil, que demanda unha educación pública gratuíta, segue marcando a axenda política do país. Este martes iníciase un novo paro de 48 horas.
 
Estudantes, profesores, ambientalistas e a Central Unitaria de Traballadores, un dos principais sindicatos chilenos, secundan a protesta, que terá o seu acto principal nas manifestacións convocadas para o mércores pola tarde.
 
En vésperas destas xornadas de mobilización, BBC Mundo falou en París con Camila Vallejo, presidenta da Federación de Estudantes da Universidade de Chile e unha das caras visibles do movemento.
 
Vallejo, de 22 anos e estudante de Xeografía, encóntrase en Europa xunto a outros tres representantes estudantís chilenos dende o venres para expoñer as súas demandas e intentar "internacionalizar" o movemento.
 
- Viaxaron a Europa para reunirse con institucións internacionais e intelectuais. Dos consellos que lles deron os intelectuais, cal é o que máis lle gustou?
O filósofo Edgard Morin deunos confianza. Díxonos que a educación superior non pode estar legada ao mercado, senón que ten que garantirse unha educación pública porque os países a necesitan para o seu desenvolvemento.
 
E Stéphane Hessel (o autor do libro " Indignádevos! ") empurrounos a fortalecer as comunicacións e a instalación das nosas ideas a nivel mundial, a difundir as nosas propostas por todos os medios.
 
- Falando de Stéphane Hessel cre que o movemento estudantil chileno entronca dalgún xeito cos movementos sociais como os indignados e Occupy Wall Street?
O movemento estudantil chileno non parte dos indignados. Non é un movemento espontáneo, senón un proceso longo baseado nunha análise profunda do que sucede en Chile, da inxustiza.
 
Entendemos a loita dos indignados, pero en Chile pasamos a etapa do descontento. Agora, hai que mirar en fronte e construír unha alternativa para o país.
 
- Tendo en conta que xa existen protestas estudantís noutros países como cre que se pode internacionalizar o movemento?
Os diferentes movementos - en Chile, Colombia, Brasil, Francia, España - non xorden por copia, senón que teñen particularidades.
 
Pero visualízanse como un todo. É a loita dos que espertaron para construír un modelo de sociedade distinto a nivel nacional e internacional. Existe unha coherencia, que é unha resistencia a un modelo privatizador ou un avance cara á conquista deste dereito.
 
En Francia, reunímonos coa UNEF (Unión Nacional dos Estudantes de Francia). Déronnos conta da concientización que están a facer para resistir a privatización encuberta que está a xerar o goberno. Estamos en distintos procesos, pero temos os mesmos obxectivos, e existen lazos de solidariedade internacional entre a xuventude.
 
-Que modelo educativo contempla para Chile?
Ningún estudante quixo copiar nada. Chile pensa nun modelo propio, que permita a integración de todos e que sexa gratuíto. Queremos unha educación que poida transformar a sociedade e da que saian profesionais capaces de construír a democracia.
 
- Como ve o futuro do movemento estudantil?
O movemento estudantil debátese nunha conxuntura determinante, despois de cinco meses de mobilización. Hai que pensar en como avanzar de forma táctica para que siga.
 
Hoxe en día, está roto o diálogo co goberno. Vai traballar as reformas das de bolsas estudantís e estanos a excluír desta discusión, que quere pasar ao Parlamento.
 
Así que, por máis que non confiemos no Parlamento, imos ter que facer un traballo cara a eles. Queremos que non lexisle a lei de presuposto da nación mentres non teñan proxectos de lei que sexan de mutuo acordo cos estudantes en materia educacional.
 
- Non pensa que o seu protagonismo vai en detrimento do movemento estudantil no seu conxunto?
A personificación do movemento débese aos políticos e os medios de comunicación. É unha estratexia que se utiliza moi frecuentemente cos que se levantan con reivindicacións sociais. En Chile aplícase moito, e creo que noutros países do mundo tamén.
 
En Cuba fálase de castrismo, en Venezuela de chavismo. Todo se personifica cos supostos líderes, e non se ve que é un proceso compartido por maioría. No fondo trátaselles de destruír para de paso derrubar o movemento.
 
Así estivemos como máis vulnerables. Acusáronme de estar manipulado polo partido comunista, de cobrar polas entrevistas que dou. Dixéronme que estou lucrando con todo isto.
 
- Está a punto de titularse. Pensa seguir co movemento a pesar diso?
En tema estudantil, vou seguir participando, dependendo das próximas eleccións da FECh. Imos estar a construír, con todos os meus compañeiros que non son cara visible. E queremos proxectar politicamente este movemento, porque por primeira vez, unha demanda sectorial pasou a ser un movemento social que inclúe a moitos sectores.
 
- Pensa nunha carreira política?
Eu son militante, estou disposta a poñerme a disposición das necesidades de construción que teña tanto este movemento, coma outro.
 
No ámbito das próximas eleccións, creo que non é algo particular meu, senón que os mozos teñen que inscribirse nos rexistros electorais como candidatos a concelleiro. Que vaian disputar os municipios á dereita, ou aos que non están de acordo con responder ás nosas formulacións que son xustos.
 
Agora os mozos estanse a interesar na política, e teñen que asumir esta responsabilidade. Temos que facernos cargo e levar un proxecto construído participativamente. E por iso temos que ter vocación de poder, pero no bo sentido da palabra.