A loita contra o cambio climático, cuestión de Estado
Ao igual que as grandes axencias de cualificación Moody's ou Estándar & Poor's provócannos diarios sobresaltos ao rebaixarnos notas e expectativas de crecemento económico, deberiamos ser igualmente conscientes de que, de existir algunha axencia de cualificación ambiental global, España sairía aínda peor parada.
Malia que todas as alarmas saltaron xa e as máis pesimistas previsións climáticas quedaron pulverizadas, a miopía política e a obsesión xeneralizada pola economía impiden a unha gran maioría advertir a verdadeira gran crise que se nos vén enriba. Será unha crise sen parangón con selo non económico, senón moito peor, ecolóxico, cuxa causa é o cambio climático.
A loita contra este nefasto fenómeno global, obsesionado especialmente con España, debería ser prioritario, máxime tendo en conta que liderando esta loita poderiamos, ao mesmo tempo que protexemos o noso ameazado territorio, evitar dependencias, crear riqueza, fomentar a investigación e sobre todo crear miles de necesarios postos de traballo.

Os comités de sabios e ilustres e o seu asesoramento
Os denominados "comités de sabios e ilustres" levan campando ás súas anchas ao longo da xeografía política española nos últimos sete anos. Houbo sabios para RTVE, para o ensino, para a construción, para a electricidade, para presidir a UE, para rematar con ETA, para animar a Rubalcaba... e un moi especial, que recrutou a varios premios Nobel, para asesorar Zapateiro sobre asuntos económicos na anterior campaña electoral das xerais, que lle infundiron ese optimismo case patolóxico do que fixo gala ata que as cifras do paro o fixeron baixar á terra.
Por que aqueles sabios, a pesar das evidencias, non previron o fracaso económico no que estamos agora mesmo, esta crise galopante que nos ameaza cunha pobreza tan extrema de recursos materiais e de espírito?
A cobiza humana é o gran problema, aínda que non o diga ningún dos expertos ao uso para evitarse inimigos e non resultar antipático, para que lle convoquen para a seguinte reunión e recibir o correspondente pagamento previo por asistencia.

Sobre a cobiza e a inmoralidade
Ser cobizoso nos tempos que corren debería ser condenado legalmente por inmoral. Podería citar varios exemplos, pero refírome ao caso concreto de María Dolores Amorós, ex directora xeral da Caixa de Aforros do Mediterráneo. Tras ser despedida e acusada de falsear contas en beneficio propio, cun soldo anual de case 600.000 euros, tivo o descaro de solicitar a prestación por desemprego para cobrar uns 1.400 euros ao mes.
Paréceme unha falta de respecto total cara a todas as persoas, homes e mulleres en desemprego, que non teñen para alimentar correctamente os seus fillos nin para vivir dignamente. Unha falta de respecto cara a unha sociedade que se busca a vida día a día e que está xa moi farta de ladróns, corruptos, banqueiros mafiosos e políticos baleiros e alleos á realidade social. Xa está ben de tanta pouca vergoña e de tanto insulto á cidadanía.