Este ano o que se leva en materia de subversión téxtil é moito máis heavy: unha camiseta verde, con debuxiños de monicreques de nenos que montan en bici, ao bambán ou fan a roda, e cun lema que me dá apuro reproducir, polo besta que soa: Escuela pública: de tod@s, para tod@s.
 
Así de salvaxe é a camiseta que puxo dos nervios a Esperanza Aguirre, que leva unha tempada que non gaña para Lexatín: por se non tivese bastante con que lle acampasen baixo o balcón, lle montasen un hotel perroflauta na esquina, e lle intentasen okupar o palacete uns antisistema disfrazados con bufandas do Real Madrid, agora os profesores non só póñenselle en folga e móntanlle manifestacións semanais, senón que enriba van provocando con esas camisetas diabólicas.
 
Hai unhas semanas, ao inicio das mobilizacións, xa avisamos que Aguirre buscaría baixo todas as alfombras ata encontrar algo, por pequeno que fose, con que debilitar, criminalizar e dividir os que se opoñen ás súas medidas. Xa o encontrou: a camiseta. A presidenta converteu o anaco de tea en casus belli: apoiada no seu fiel batallón mediático, descubriu que sindicatos e asociacións de pais non montan folgas e manifestacións para defender o ensino público, nin en rexeitamento ao recorte de profesores e aumento de horas lectivas, senón que liaron todo isto só para forrarse vendendo camisetas. O negocio do século, oia.
 
Recoméndolle a Aguirre que hoxe quede na casa, e que se tape ben co edredón. Porque como se asome e vexa cantos protestaremos esta mañá contra os recortes educativos (os de toda España, non só Madrid), e descubra que a maioría viste a maldita camiseta verde, pode que a oiamos ata ouvear.