Pronto empezará a amencer
Saiban vostedes que se o 20-N se cumpren os prognósticos, pouco tardaremos en ver a prima de risco española tan louzá como o bono alemán (que se casen, que se casen!, oirase berrar aos investidores máis xacarandosos). O bo rolo que se aveciña dime que a venda de pisos será un dos primeiros brotes verdes da tempada outono-inverno, e seguiralle o de vehículos. As entidades abrirán os seus petos aos novos emprendedores que, en número dun millón, irán creando emprego ata alcanzar a cifra de tres millóns e medio de postos de traballo. Será entón cando a educación e a sanidade pública empezarán a sentirse seguras e mellor tratadas que nunca. Como por ensalmo, as débedas pública e privada iniciarán un proceso de jibarización, e líderes mundiais de toda ideoloxía chamarán a Moncloa preguntando polo menú milagroso que abriu o apetito ás nosas vacas fracas. Verán como si.

O desgoberno do gobernador do Banco de España
É lamentable a transcendencia económica que están a ter algunhas das máis clamorosas inaccións de Fernández Ordóñez á fronte do Banco de España.
Cando xa gañara a pulso a xeral antipatía do mundo laboral coas súas intromisións no ámbito da lexislación colectiva, coa súa enrocada negativa a desvelar o avultado soldo que percibe e tras deixar inchar ata que rebentou a burbulla inmobiliaria -dende onde tanto podería ter feito para evitala-, o gobernador volve á carga. Novacaixagalicia e CAM evidencian agora as desastrosas consecuencias do seu pasotismo nunha das súas principais funcións: vixiar as alarmas que algunhas entidades fan saltar no banco que el debería gobernar e intervir en tempo e forma, o que non se fixo nestas caixas. Vista a súa descarada falta de vergoña e a súa incompetencia para ostentar a responsabilidade que tan irresponsablemente ocupa, é xa un clamor popular que "lle dimitan. A danada credibilidade da institución que malgobierna e cortar de raíz a crecente alarma social que está a provocar o esixen sen máis dilación.

Quen pode salvarnos da crise?
Non sei o que significa esquerda e dereita, está absolutamente difuminado, pero aínda recordo vagamente o que significa xusto e inxusto. E digo vagamente porque cada día vexo ou escoito inxustizas con maior ton de insignificancia.
Tamén vexo tristura e desespero nos mesmos rostros de sempre, na xente que loitou por un futuro que se anubra ciclicamente.
Quen pode salvarnos? Dende logo, cando penso na bifronte opción de goberno, a única sensación que experimento é a de ver persoas demasiado institucionalizadas como para querer impartir xustiza. Son persoas que se autoconvenceron de que as inxustizas existirán sempre.
Pero os propios cidadáns poderemos salvar a situación se imaxinamos un mundo gobernado con valores altruístas.