Os parados, esa panda de cinco millóns de bagos e desagradecidos que aínda por riba seguro que non votan ao candidato presentado polo PSOE. Para elo, para apretar aínda máis a soga ao pescozo dos que xa non teñen nada postula un acordo entre os dous grandes partidos representativos dos intereses do capital, seguro que o consegue, para isto os seus amigos do PP estarán sempre listos e, si non o fan agora, farano nada máis sentarse na poltrona da Moncloa.
 
Este socialista de pro, que se enriqueceu en base á súa representación pública, quere agora facer fronte común coa dereita porque tanto a esquerda coma dereita deben proclamar con moita claridade  que "non podemos gastar moito máis do que temos". Despois de que chupópteros coma el esquilmasen as arcas públicas agora hai que aforrar a custa dos máis desfavorecidos (reflexo da política seguida polo seu mal chamado partido PSOE).
 
Bono é, en si mesmo, o exemplo, xunto ao noso ínclito Paco Vázquez, de cómo un individuo coas ideas máis reaccionarias se pode facer pasar como socialista, un vividor da política profesional.
 
Para o sr. Bono non é que non haxa postos de traballo é que os parados/as non queren traballar.