A guerra dos mundos
Aínda que moitos traballadores pretenden seguir na inopia vivindo a fantasía de pertencer a unha consolidada clase media, a precariedade laboral, os ataques contra o ensino e a educación públicos e a destrución dos logros conseguidos durante cen anos de loita obreira estannos a axudar a espertar dese soño catatónico.
Pode que o persoal tarde aínda un par de anos en situarse no escenario, pero a inxustiza social irá torpedeando as nosas vidas aleatoriamente e ninguén poderá sentirse a salvo na xungla que se nos aveciña. Os ricos lévannos vantaxe. Eles si que saben, con premeditación e moita aleivosía, que estamos inmersos nunha dura loita de clases. É a guerra entre os dous mundos: o seu, dos seus intereses, e o de todos os demais. Como non ían sabelo, se a fabricaron eles! E vannos gañando por goleada..

En confianza
Rajoy sostén que o estado necesita confianza. Pódese confiar na promesa de que non tocará o Estado do benestar, cando estamos a ver que nas zonas onde o PP goberna se reducen os recursos de servizos públicos básicos como a sanidade, a educación ou a dependencia? Inspira confianza quen permitiu que nas eleccións de maio figurasen nas listas persoas imputadas en casos de corrupción? É capaz de xerar certeza alguén que dende que estalou a crise permaneceu mudo sen que se coñeza nin unha soa formulación global seria sobre como afrontala? Di tamén que o seu obxectivo prioritario é crear emprego, pero como se concilia tal propósito co feito de que Aguirre en Madrid, Feijóo en Galicia ou Cospedal en Castela-A Mancha estean a enviar o paro agora mesmo a miles de profesores?
En confianza, Rajoy: non lle parecen demasiadas contradicións?

O significado do público
O PP pon o grito no ceo pola gratuidade da educación coma se nos estivese a regalar algo, pero se algo é público é porque os cidadáns xa o pagamos cos impostos directos e indirectos.
Tras estas declaracións e tras os recortes hai unha estratexia que busca converter un dereito de todos (a educación pública) nun servizo deficitario e marxinal para logo poder xustificar os seus regalos de chan público a colexios católicos e as axudas aos privados concertados. É dicir, o fomento do seu modelo educativo elitista, competitivo, segregacionista nas aulas, de uniforme, de pagamento e relixioso onde en moitos casos se ensina a crer e non a formar mentes críticas. Ao final, a culpa é dos de, EU, BNG, esquerda independentista, indignados do 15-M, sindicalistas... que casualmente son os que non votan a Aguirre, Feijoo, Cospdal…. Aínda que, se alguén ten culpa desta situación, son os que lles votan para que xestionen o público.