E é que, co acelerón reformista que vivimos, cada vez que se reúne o presidente cos seus ministros me espero outro susto. Onte saímos vivos, pero só por unha semana.
 
Se en agosto acordaron unha reforma constitucional, e aprobaron estender os contratos de formación ata os 30 e encadear temporais, quen me di que no próximo Consello non nos dean outra sorpresa. O ritmo con que se sucederon recortes e reformas invita a temelo. E tampouco tranquiliza pensar que estamos nas súas últimas horas, pois está comprobado que nesta lexislatura ata o rabo todo é BOE, e Europa segue apertando para que aplaquemos aos inaplacables mercados.
 
Hai uns días, en Turquía, preguntáronlle a Zapatero se habería novas medidas, e non dixo nin que si nin que non, senón que de habelas, as explicaría en España e non de viaxe. Así que onte estaba eu coa tensión alta, por se nos caía un premio, visto que algúns analistas coinciden en que se está a rifar outra reforma antes das eleccións. O ministro Blanco dixo onte que "a día de hoxe" non hai previstas novas medidas, pero visto o visto, eu tómoo ao pé da letra: a día de hoxe non, mañá xa veremos.
 
Algúns comentan que o próximo podería ser unha reforma fiscal, e din que hai ministros premendo para aprobar algo que poida chamarse "imposto aos ricos", recuperando o de patrimonio, aumentando a fiscalidade ou creando unha nova taxa.
 
Pero tampouco iso me tranquiliza, máis ben o contrario: con tanto falar dos impostos aos ricos, dáme no nariz que se esta vez os ricos levan tamén papeletas para a rifa, á hora da verdade se levarán como moito un peluche, e o premio gordo nos volverá caer a estes. É dicir, que a suba fiscal aos que máis teñen podería incluír no mesmo paquete medidas para os traballadores, de modo que o imposto aos ricos sexa a pastillita coa que tragar outra indixesta reforma. Porque supoño que os mercados non se quedarían moi tranquilos se só apertan aos ricos, senón que esixirán unha repartición da dor. E xa saben quen ten sempre máis papeletas nese sorteo.