Cinco meses despois da mensaxe lanzada por Vassiliou, a maioría dos grandes países europeos mostráronse partidarios de respectar os presupostos en educación. A decisión máis polémica a este respecto foi a liberalización o ano pasado das taxas universitarias en Reino Unido, que supuxo un incremento de 6.100 euros nos prezos das matrículas. No maior axuste de gasto deste país dende a Segunda Guerra Mundial, a liberalización das taxas disparou o prezo da matrícula universitaria dende a cifra dos 4.200 euros por curso aos 10.300. Non obstante, Cameron anunciou a súa aposta por manter o presuposto da educación primaria e secundaria.
 
Alemaña, primeiro país da zona euro en presentar un plan de axuste, anunciou en 2010 unha redución do gasto en 80.000 millóns de euros ata o ano 2014 cunha redución de 10.000 funcionarios e unha baixada de soldo do 2,5% ao resto de empregados públicos. Non obstante, o Executivo alemán incrementou en 12.000 millóns de euros as partidas destinadas á educación e a investigación.
 
De momento, a Italia de Berlusconi non tocou o presuposto educativo. No seu plan de axuste, o Executivo previu a redución do gasto público en 45.000 millóns ata 2014. Non obstante, o aforro non afectou á sanidade, nin á educación, a investigación ou a cultura.
 
O pasado mércores, o ministro de Economía portugués, Vitor Gaspar, anunciou un recorte "sen precedentes" do gasto público consistente nunha redución que vai dende o 45,4% do PIB actual ao 41,5% de 2015. A medida prevé aumentar os impostos ás clases altas e conxelar soldos funcionarios. Non obstante, non se fixeron públicos datos sobre as partidas dedicadas a educación.
 
Irlanda, como Reino Unido, sobrecargou as taxas universitarias dende 500 euros ata os 2.000, mentres que reduciu en 3.000 millóns as prestacións sociais. En Grecia o plan de axuste imposto pola UE inclúe importantes reducións en sanidade e educación e a supresión de 150.000 funcionarios.
 
Os recortes na educación pública son máis que evidentes, pero non así no ensino privada e concertado. A esta ultima, mímaselle e protexe dotándoa de medios e recursos dabondo para desenvolver a súa función. En canto á privada, outórganselle beneficios fiscais inmensos, que mingúan os ingresos do estado. Ingresos que o estado pretende compensar recortando na educación pública. Madrid, Galicia… son a proba clara deste tipo de políticas e a Espe, Feijoo… son os seus maiores impulsores.