Fraude fiscal e economía somerxida
En tempos de crise a fraude fiscal, á parte de ser unha terrible inxustiza social, é un elemento que contribúe enormemente á derruba colectiva das sociedades democráticas. Con todo iso, non pode ser que o estado lidere este cancro no ámbito da Unión Europea. É intolerable que nun país que se define como moderno, democrático e civilizado, o diñeiro non declarado polos contribuíntes supere os 88.000 millóns de euros, dez puntos por enriba da media Europa e triplicando as cifras de Francia e Alemaña.
Ante este panorama fai falta moita vontade política para endereitar a credibilidade. É urxente unha análise e unha avaliación oficial da economía mergullada e da fraude laboral. É preciso dicir claramente a toda a sociedade que a fraude fiscal é un dos máximos responsables de que neste país teñamos un Estado do benestar de mínimos, o cal provoca unha perda moi importante na calidade de vida dos cidadáns con menos recursos económicos (que son a maioría).

Paraísos fiscais e os controis na crise
Considérase paraíso fiscal a todo territorio no que non se aplique un imposto idéntico ou análogo ao Imposto sobre a Renda das Persoas Físicas, ao Imposto sobre Sociedades ou ao Imposto sobre a Renda de non Residentes, segundo corresponda. Xunto aos paraísos, existen tamén os territorios de baixa tributación, que posúen réximes fiscais preferenciais ou de privilexio nos que a tributación real e a opacidade fiscal son similares á dos paraísos. O GR-8 atense a unha lista oficial de 42 oasis fiscais, a OCDE fala de 47; o Goberno español ten identificados 46. Os especialistas fiscais identifican polo menos 70 unidades políticas que viven primordialmente de atraer diñeiro e capital estranxeiro e prestarlle refuxio.
Os paraísos fiscais coñeceron un desenvolvemento espectacular a partir dos anos setenta, formándose na periferia dos países industrializados de EUA, Europa e Asia, aproximadamente a metade deles baixo bandeira británica. Máis dun quinto (23%) de todos os depósitos bancarios do mundo se acha nos paraísos fiscais. O GR-20 introduciu os paraísos fiscais na súa axenda (Londres 02-04-09), intentando limitar as "prácticas non cooperativas" de determinados países. Non se trataba de pedir contas sobre os abusos cometidos e xa capitalizados nos paraísos fiscais, senón de poñer certos límites para que tal capitalización se leve a cabo ordenadamente, porque esa é en realidade a nova solución máxica: as compras duns por outros e as fusións das entidades financeiras para aumentar o seu tamaño e capacidade de influencia, é dicir, a súa capacidade para eludir os controis públicos e democráticos, non só nos paraísos fiscais.

O futuro próximo, os impostos á carta
Agora púxose de moda que os ricos-ricos pidan que lles suban os impostos, os simplemente ricos din coa boca pequena que non lles importaría pagar un pouco máis, a clase media alta non quere oír falar de suba de impostos e, mentres tanto, a clase media baixa, os pobres e os máis necesitados non din nada, xa que eles son os que o están a sufrir.
Eu pensaba que nas democracias modernas era o Estado o que se encargaba de fixar os impostos para que existise unha carga fiscal xusta e equitativa, pero decátome de que ao que imos son a ter impostos á carta.